Erdere tentoonstelling

DE LA PIERRE A L’ÉCRAN, een afgedrukt parcours

Studio Franck Bordas, Parijs

Franck Bordas et Tim Maguire, Falling Snow, impression pigmentaire, 2014

Franck Bordas leerde het lithograafberoep aan in de drukkerij van zijn grootvader, meester-drukker Fernand Mourlot, te Parijs. Hij ontmoette er kunstenaars als Marc Chagall, Maurice Estève en Joan Miro. Franck Bordas opende zijn eerste atelier in 1978, op 19-jarige leeftijd, in de Parijse wijk ‘Le Marais’. 

Via Fernand Mourlot leerde hij Jean Dubuffet kennen. Van 1982 tot 1984 verwezenlijkte de kunstenaar zijn laatste originele lithografieën. Meerdere kunstenaarsgeneraties kwamen naar zijn atelier: Roberto Matta, Jean Messagier, Zao Wou-Ki, Gilles Aillaud, Pierre Buraglio, Hervé Di Rosa en François Boisrond. 


 

In 1985 liet Franck Bordas een grote drukpers herstellen waarmee hij het formaat 120 op 160cm kon afdrukken. Hij nodigde de kunstenaars voor de editie van grote formaten uit. Pierre Alechinsky was een van de eersten die op zijn uitnodiging ingegaan is.

In 1988 gaf hij het eerste boekdeel uit van de Encyclopédie de tous les Animaux van Gilles Aillaud. Voor het tweede boekdeel organiseerde Franck Bordas een lithografische expeditie naar de reservaten van Kenia, waar Gilles Aillaud op steen zou kunnen tekenen wat hij in de natuur waarnam.

Allerlei kunstenaars zoals schilder James Brown, Keith Haring, Nicola De Maria of zelfs Joan Mitchell bezochten het atelier, dat tot een ware ontmoetingsplaats uitgegroeid was. Het Atelier zou een nieuwe generatie kunstdrukkers vormen.

In 1993 lanceerde Franck Bordas de collectie Paquebot. Het gaat om een reeks boeken die verwezenlijkt zijn volgens het principe van een reisboekje, zoals een kunstboekje in zakformaat. Tal van kunstenaars zoals Arman, Eduardo Arroyo, François Boisrond of Dirk Vander Eecken hebben aan dit avontuur deelgenomen.

Aan het begin van de jaren 2000 kweekte Franck Bordas steeds meer interesse voor de nieuwe mogelijkheden van de digitale druk, een techniek die volop in ontwikkeling was. Computers en schermen kregen hun plaats tussen de drukpersen van het atelier. Derhalve verwezenlijkte hij de eerste digitale afdrukken voor Georges Rousse, Sophie Ristelhueber, Tim Maguire of zelfs Pierre Mabille. Zo ontstond een nieuw gedrukt taalgebruik, dat tot een ander (plots) ritme en ongeziene praktijken leidde.  

In 2005 verdiepte Franck Bordas zich helemaal in de digitale wereld. Zijn atelier werd tot studio omgevormd en sindsdien experimenteert hij voortdurend met nieuwe editiepraktijken in het gezelschap van andere professionals uit de wereld van het beeld.

VAN STEEN TOT SCHERM - VAN DE LITHOGRAFIE TOT DE DIGITALE DRUK]
De lithografie, de techniek die het dichtst bij de tekenkunst aanleunt, werd aan het einde van de 18de eeuw door Aloys Senefelder in Beieren ontdekt. Al snel kende ze haar hoogtepunt met kunstenaars als Daumier, Jules Chéret en Toulouse Lautrec. Nadat ze aan het begin van de 20ste eeuw in onbruik geraakt was, kende ze na 1945 een heropleving dankzij meesters-drukkers zoals Fernand Mourlot, die er via affiches en de grafieken van talrijke kunstenaars een originele dimensie aan zou geven. 

Vanaf 1978 zette Franck Bordas zijn lithografische kunstdrukpraktijk voort en hij definieerde ze als "een handeling die rechtstreeks op de matrijs uitgevonden wordt, een tekening die waarheidsgetrouw via de druk verspreid wordt, zonder overgang tussen de hand van de kunstenaar en de uiteindelijke proefdruk."

Aan het einde van de jaren 1990 ontdekte Franck Bordas de inktjetdruk met de Iris printers; de eerste Apple computer werd in het atelier geïnstalleerd. Samen met de Amerikaanse kunstenaar Mark di Suvero drukte hij digiprints af, een combinatie van het digitale bestand en de lithografische drukpers. Aanvankelijk had hij het idee opgevat om binnen hetzelfde atelier het digitale aan de lithografie te koppelen, maar het productieritme verschilde sterk. Toen Epson in 2002 met pigmentinkt op de proppen kwam, koos Franck Bordas voor de digitale druk. Drie jaar later opende hij in het 13de arrondissement, niet ver van de torens van de ‘Bibliothèque nationale de France’, een ruimte die volledig aan deze techniek gewijd werd.     

Voortaan zijn de grafieken digitale pigmentafdrukken geworden. De inkt is immers samengesteld uit pigmenten, in plaats van uit kleurstoffen, terwijl de term ‘digitaal’ naar de computerdimensie verwijst. Franck Bordas verwezenlijkt beperkte edities en unieke drukken op papier of op rollen; met behulp van deze laatsten kan men monumentale formaten (tot meerdere meters lang) afdrukken. De drukpersen zijn vervangen door plotters en tatami’s waarop de pas afgedrukte bladen aangebracht worden.

Kunstenaars :  Gilles Aillaud, Pierre Alechinsky, Ianna Andréadis, Eduardo Arroyo, Philippe Baudelocque, Valérie Belin, Jean-Charles Blais, François Boisrond, Hervé Bordas, Philip Brooker, James Brown, Pierre Buraglio, Tom Carr, Robert Combas, Paul Cox, Kees De Goede, Nicola De Maria, France de Ranchin, Hervé Di Rosa, Mark Di Suvero, Jean Dubuffet, Gérard Garouste, Philippe Gronon, Keith Haring, Pippo Lionni, Pierre Mabille, Tim Maguire, Roberto Matta , Naija Mehadji, Joan Mitchell, Moebius, Martin Parr, Ernest Pignon-Ernest, Daniel Pommereulle, Georges Rousse, Antoni Tàpies, Dirk Vander Eecken.

PERS :
>>> De la pierre à l'écran': Atelier Franck Bordas in Centre de la Gravure (La Louvière) - Gustaaf Vander Biest - EEN KUNSTBLOG DOOR 'ART SPOTTER'

Film:
Univers I, Philippe Baudelocque & Franck Bordas, un film d'Estelle Beauvais

26 kunstwerk

in de collectie